نگاهي به روانشناسي اعتياد و شخصيتي معتادان

نگاهي به روانشناسي اعتياد و شخصيتي معتادان

برداشته شده از سايت خانواده ما معتادان به مواد مخدر خود را فهيم تر از ديگران مي دانند به ويژه در حالت خماري خود را صاحب حق دانسته و از همه طلبکار و متوقع هستند و در رابطه با انجام...

برداشته شده از سايت خانواده ما
معتادان به مواد مخدر خود را فهيم تر از ديگران مي دانند به ويژه در حالت خماري خود را صاحب حق دانسته و از همه طلبکار و متوقع هستند و در رابطه با انجام نشدن کارها و خواسته هايشان و خطاهاي زندگي شان همه را مقصر مي دانند جز خودشان، چرا که بارزترين خصيصه رواني آن ها، خود شيفتگي است. آن ها رفيق بد و همسر ناسازگار يا رفتار نادرست والدين را به عنوان عوامل گرايش خود به اعتياد در اولويت قرار مي دهند.

پرگويي و احياناً دروغ گويي به خصوص در حالت نشئگي از خصايص ديگر شخصيتي آن ها است. بيشتر آن ها به نگرش هاي فلسفي روي مي آورند و بر پوچي دنيا اشاره مي کنند و اين نگرش را که در اثر اعتياد حاصل شده، جهان بيني و ژرف بيني خود نسبت مي دهند و اين ديدگاه ممکن است به افسردگي عميق، خودکشي و کناره گيري از کار و فعاليت اجتماعي منجر شود.
با پيشرفت مصرف تغييرات رفتاري و شخصيتي زيادي در فرد به وجود مي آيد از مهم ترين تغيير آن ها اين است که معتاد را به موجودي زبون و ذليل بدل مي سازد و ضعف و ناتواني و ترس زيادي بر او تحميل مي کند.
کليه معتادان انسان هايي ظريف و زود رنج هستند و در بين معتادان فردي که اراده قوي داشته باشد تاکنون مشاهده نشده است. لذا کساني که پايداري و ثبات رواني ضعيف دارند يا به قول خودشان لطيف مي باشند بيشتر گرايش به مواد مخدر پيدا مي کنند و اين ها بيشتر مصرف مواد را تفنني آغاز کرده اند که اندک اندک به صورت نيازشان در مي آيد.
افراد معتاد به هيچ چيز و هيچ کس وفادار نيستند و تنها سعي آن ها در به دست آوردن مواد مخدر مورد نيازشان است.
بيشتر آن ها لذت طلب و خشن هستند و حتي بعد از مصرف مواد از هر کار و هر چيزي لذت مي برند. ولي با اين حال زود رنج و خشن هستند و بسيار متوقع.
از لحاظ عاطفي در برابر هيچ کس و هيچ چيز احساس مسئوليت نمي کنند و مردم و اطرافيان را مسئوول رفتار خود مي دانند.
بنابراين براي جلوگيري از اعتياد مجدد بايد به نکاتي توجه داشته باشيم. اين مرحله تنها با استفاده از داروي بي زاري موسوم به نالتروکسون که بين معتادان به اين عنوان معروف گشته ميسر نيست.
نالتروکسون که به صورت کپسول هاي 25 ميلي گرمي و 50 ميلي گرمي در داروخانه ها موجود است. در واقع يک آنتاگونيست (ضد مورفين) است و با مصرف روزانه اين دارو گيرنده هاي مورفين در بدن فرد اشغال مي شود و حتي در صورت حضور فرد در محيطي که ترياک کشيده مي شود فرد دچار حالت تهوع گشته و اين وضعيت اندک اندک باعث بي زاري وي از اين ماده مي شود و در نتيجه از حضور در جمع معتادين و مصرف مجدد ماده مخدر دور مي ماند. نکته قابل توجه آن است که اگر فرد از روي ناآگاهي مثلاً ترياک مصرف کند در عرض مدت کوتاهي دچار شوک گشته و مرگ او قطعي است. لذا تجويز اين دارو بايد زماني آغاز شود که حتي يک ميلي گرم مورفين يا ماده مخدر در خون شخص نباشد و آزمايش خون او از نظر مواد مورفيني کاملاً مفيد باشد چرا که در غير اين صورت تشنج و عوارض مرگباري به دنبال خواهد داشت اگر خودسرانه به مصرف دارو اقدام شود.
از طرفي مصرف بلند مدت نالتروکسون هرگز توصيه نمي شود چرا که مکانيسم متابوليزه شدن اين دارو از راه کبد است و مصرف بيش از 6 ماه آن ممکن است عوارض خطرناکي براي کبد داشته باشد. دليل ديگر عدم توصيه علمي مصرف دراز مدت اين دارو آن است اگر فرد مصرف کننده نالتروکسون دچار سانحه اي شده و به بيمارستان انتقال يابد چون پزشکان و کادر درماني از اين مسأله مطلع نيستند ممکن است به فرد مصدوم که معمولاً به آرام بخش نياز دارد از داروهايي که حاوي مواد مخدر ضد درد است استفاده کنند. لذا در چنين مواردي فرد حتماً بايد يادداشتي همراه خود داشته باشد تا کادر درماني از وضعيت بيمار مطلع باشند و دارويي تجويز نکنند که منجر به مرگ وي گردد.
يکي از راه حل هاي علمي براي جلوگيري از عود مجدد اعتياد فرد، مصرف کوتاه مدت داروي نالتروکسون همراه با روان درماني و ريشه يابي علل گرايش فرد به سوي مواد مخدر است چرا که مصرف مواد مخدر مثل خاکستري است که روي آتش مشکلات رواني و شخصيتي فردي را مي پوشاند و بعد از قطع مصرف است که مشکلات فرد تازه نمايان مي شود.
کساني که اضطراب، افسردگي و اختلال شخصيت ضد اجتماعي و اختلال شخصيت مرزي دارند بيشتر روي به مصرف اين گونه مواد مي آورند.
سابقه اختلال سلوک در دوران کودکي يا نوجواني به عنوان عامل مهم خطر ساز براي اختلال هاي مرتبط با مصرف مواد مخدر شناخته شده است.
در افرادي که به مواد افيوني وابستگي دارند خطر بروز نشانه هاي افسردگي کوتاه مدت، خفيف تا متوسط وجود دارد. لذا، حل مشکلات شخصيتي و درمان مشکلات رواني فرد که توسط تيم درماني شامل روان پزشک، روان شناس، مشاور و مدد کار اجتماعي بايد انجام گيرد از کارهاي ضروري است که پس از قطع وابستگي دارويي و رواني فرد بايد انجام گيرد.
حل مشکلات و معضلات اقتصادي، اجتماعي و اشتغال مجدد فرد معتاد موفق به ترک شده و پذيرش مجدد او به عنوان يک انسان سالم و طبيعي در جامعه، محل کار و خانواده از مواردي است که مي تواند به پيشگيري از روي آوردن مجدد فرد به اعتياد کمک کند و اين توجه مسئولين و متصديان امر پيشگيري و درمان اعتياد را مي طلبد.
در شماره هاي آتي سعي مي کنيم با بيماراني که موفق به ترک و ادامه آن شده اند گفت و گوهايي داشته باشيم تا با بررسي گفته هاي آن ها که خود بيمار بوده اند و موفق به ترک فيزيکي و رواني شده اند راه کارها را بشناسيم.

donyaye elm...