آخرین مطالب
امکانات وب
انسان ها تمام فعاليت خود را براي رسيدن به هدف و آن چيزي که در ذهنشان پرورانده اند انجام مي دهند. گاهي اوقات مسائلي آنها را براي رسيدن به هدف تشويق مي کند و گاهي نيز بالعکس باعث سرد شدن آنها نسبت به ادامه ي فعاليتشان مي شود.
جديداً روانشناسان در يك آزمايش حيرت انگيز به نقش اميد در افزايش توانايي موجودات در مقابله با مشكلات و پايداري آنان در برابر فروپاشي رواني ناشي از فشارهاي شديد رواني پي بردند.
در اين آزمايش از تعدادي موش آزمايشگاهي استفاده شد. موشها را به دو دسته مساوي تقسيم كردند. ابتدا دسته اول را درون ظرف آبي رها كردند بطوريكه مجبور باشند براي جلوگيري از غرق شدن خود دائماً دست و پا بزنند تا زماني كه به علت خستگي دست از تلاش برداشته و غرق شوند. اولين موش ۱۷ دقيقه پس از به آب افتادن توانايي دست و پا زدن خود را از دست داده و غرق شد. ساير موشها نيز يكي پس از ديگري چند دقيقه بعد به همين ترتيب به قعر آب فرو رفتند.
سپس اين آزمايش را با دسته دوم تكرار كردند با اين تفاوت كه قبل از زمان غرق شدن اولين موش در آزمايش قبلي يعني ۱۷ دقيقه، آب ظرف را تخليه كرده و و موشها از غرق شدن نجات يافتند و آنها را به محل خود برگرداندند. مدتي بعد اين آزمايش را با دسته اخير تكرار كردند. اين مدت به گونه اي تنظيم شده بود كه موشها ضمن رفع خستگي آزمايش قبل، خاطره تجربه گذشته را فراموش نكرده باشند.
پس از به آب انداختن آنها زمان را اندازه گرفتند نتيجه غير منتظره بود. اولين موش پس از ۲۶ ساعت(نه دقيقه) دست از تلاش برداشت! به عبارت ديگر توانايي مقابله آنان به علت تجربه اميد بخش قبلي بنحو چشمگيري (از نظر زماني حدود ۱۰۰ برابر) افزايش يافته بود.
اين آزمايش تأييدكننده مطالبي است كه دكتر ويكتور فرانكل پايه گذار مكتب لوگوتراپي (معنا درماني) سالها قبل در كتاب خود با عنوان “انسان در جستجوي معنا” ذكر كرده است. وي در تشريح روحيه زندانيان نازي ها كه خود نيز يكي از آنها بود به اين نكته اشاره ميكند كه تحت شرايط طاقت فرساي زندان عده اي بودند كه ناگهان دچار شكست روان شده و در صبح يك روز هيچگونه حركتي نمي كردند و هيچ نمي شنيدند و فقط به يك نقطه خيره مي شدند (به اصطلاح مي بردند) اكثر اين افراد كساني بودند كه خانواده اي نداشتند و يا خانواده خود را در جنگ از دست داده بودند. كساني كه كسي را نداشتند كه پس از رهايي چشم انتظار آنان باشد. آنان اميد خود را از دست داده بودند.
آن زنداني كه اميدي به آينده خود نداشت محكوم به فنا بود. وي با از بين رفتن اميد، اتكا روحاني خود را نيز از دست مي داد، باعث سقوط خود مي شد و گرفتار پوسيدگي روحي و جسمي مي گردد. اين حالت ناگهان و بطور بحراني پيش مي آمد و همه به نشانه هاي آن آشنا بوديم. همه بيم آن لحظه را داشتيم اما نه براي خودمان بلكه براي دوستان. چون شخص وقتي خود گرفتار اين بحران مي شد ديگر رنجي نمي برد . معمولاً شروع اين حالت اينگونه بود كه زنداني يك روز صبح بر نمي خواست كه جامه بپوشد، خود را بشويد و براي رژه آماده شود. التماس و تهديد و فشار سودي نداشت. همانجا روي زمين افتاده بود و به سختي تكان مي خورد. اگر اين بحران به علت بيماري بود نمي گذاشت او را به بخش بيماران ببرند و هيچ كاري براي آرامش دردش نمي كرد. خلاصه زندگي را باخته بود. همانجا، در بستر در كثافت و مدفوع خود مي ماند و ديگر چيزي آزارش نمي داد…
نسبت مرگ در هفته ميان زاد روز مسيح در ۱۹۴۴ و سال نو ۱۹۴۵ بسيار زيادتر از هر هفته ديگر بود .
اين تفاوت بخاطر سرما و خرابي غذا و بيماريهاي همه گير نبود بلكه به آن علت بود كه زندانيان اميد داشتند جنگ در آخر سال ۱۹۴۴ پايان پذيرد و در سال نو به خانه هاي خود باز گردند. چون سال نو نزديك مي شد مي ديدند كه اخبار رسيده از ميدان جنگ چندان اميدواركننده نيست. دل شكستگي جاي اميد گرفت و بسياري از آنان قدرت مقاومت خود را از دست دادند، بيش از آن تاب نياوردند و مردند…
هر تلاشي براي بازگرداندان نيروي دروني زنداني بايد بر اين متكي باشد كه هدفي در زندگي او بيابد و آنرا باو نشان دهد. سخن نيچه را كه ميگويد : ” كسي كه چرائي براي زنده بودن دارد با هر چگونه اي خواهد ساخت ” بايد به عنوان شعاري در درمان رواني بيماران و بهداشت رواني زندانيان پذيرفت…
اگر فردي دانست كه رنج كشيدن سرنوشت اوست ، بايد آنرا چون وظيفه اي بپذيرد. بايد بپذيرد كه حتي در رنج بردن نيز او يكتاست و در اين دنيا ديگري نمي تواند بار رنج او را بدوش بكشد ، اين فرصت يگانه اوست كه چگونه اين بار را به منزل برساند…
اين يكتايي و وحدانيت است كه هر فرد را از فرد ديگر ممتاز مي كند و معنائي به هستي و بقاي او مي دهد و در كارهاي خلاقه اثري ژرف بجاي مي گذارد ، چنانكه در عشق انساني نيز گذاشته است. وقتي عدم امكان تعويض مردم را به يكديگر در نظر آوريم ، مسئوليت فرد را در برابر موجوديت خود و براي ادامه آن آشكار مي بينيم. مرديكه به مسئوليت خود در برابر كسي يا كاري كه به انتظار اوست واقف شد “چراي” زندگي خود را درك كرده و خواهد توانست با هر “چگونه اي” بسازد…
donyaye elm...ما را در سایت donyaye elm دنبال میکنید
برچسب: روانشناسی درباره امید به زندگی چه میگوید,
نویسنده: reza
بازدید: 49